F-16 Fighting Falcon

Twoja wyszukiwarka

F-16 Fighting Falcon (ang. Walczący Sokół) – samolot wielozadaniowy zaprojektowany przez amerykańską wytwórnię General Dynamics. Od 1993 produkowany przez Lockheed Corporation, obecnie Lockheed Martin. Od drugiej połowy lat 70. do 2007 wyprodukowano 4459 egzemplarzy.
F-16 jest użytkowany przez siły powietrzne 25 krajów, w tym Polski (do której pierwsza para trafiła 8 listopada 2006 roku). Cena jednego egzemplarza (bez uzbrojenia) w zależności od wersji wynosi od 15 do 18 mln USD nie uwzględniając wersji F i E przeznaczonej dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

 F-16 jest myśliwcem 4 generacji, zaprojektowanym i wprowadzonym do produkcji seryjnej w latach 70. w znacznej mierze w wyniku doświadczeń zdobytych w latach 60. Najnowsze wersje samolotu spełniają wymagania myśliwców generacji 4.5. F-16 powstał w rezultacie badań rozpoczętych w ramach programu Lightweight Flighter Program, zapoczątkowanego przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych w roku 1960. W czasie projektowania szczególnie duże znaczenie miała analiza doświadczeń zdobytych w czasie konfliktów zbrojnych, w których uczestniczyły Stany Zjednoczone, w szczególności z wojny w Wietnamie. Pierwotnie miał on być dziennym myśliwcem lekkim, uzupełnieniem cięższego F-15 Eagle. Wpływ na kształt projektu miała także tzw. doktryna elastycznego reagowania zakładająca dostosowanie środków walki do zagrożenia, w pierwszej kolejności użycie broni konwencjonalnej, a w następnie dopiero broni jądrowej. Obydwa etapy wymagały użytkowania szybkich, niewielkich samolotów zdolnych do przenoszenia różnych rodzajów broni. Dlatego też od początku planowane było dostosowanie F-16 do ataków na cele naziemne. Pierwszy oblot prototypu myśliwca, o oznaczeniu YF-16 odbył się 2 lutego 1974. Po modyfikacjach w konstrukcji i wyposażeniu został on wprowadzony do produkcji w wersjach jedno i dwumiejscowej w 1976. Pierwszy egzemplarz trafił na uzbrojenie Sił Powietrznych USA w styczniu 1979. Projekt był jednak dalej modyfikowany w celu optymalizacji osiągów i wyposażenia, tak aby samolot był możliwie najbardziej wielozadaniowy. W latach 80. wprowadzono do produkcji seryjnej nowe wersje C i D, które do początku lat 90. zastąpiły wszystkie używane w USA F-16 A i B. W roku 1993 produkcja seryjna została przeniesiona do Lockheed Corporation, po tym jak firmie tej został sprzedany dział produkcji lotniczej General Dynamics. W roku 1995 Lockheed połączył się z Martin Marietta, tworząc Lockheed Martin, koncern, który do dzisiaj jest największym producentem F-16, w tym wszystkich egzemplarzy, które trafiły do Polski. Pomimo upływu ponad 30 lat od jego oblotu, dzięki systematycznemu rozwojowi i zwiększaniu możliwości bojowych samolot ten wciąż zachowuje wysokie walory bojowe i będzie stanowił wyposażenie amerykańskich sił powietrznychF-35, który posiada cechy samolotu niewykrywalnego dla radarów. Nie zmienia to faktu, że projekt jest nadal rozwijany przez Lockheed Martin, który proponuje nowe wersje samolotu innym państwom. jeszcze przez co najmniej dwie kolejne dekady, a w innych państwach może nawet dłużej.Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych nie są obecnie zainteresowane kolejnymi wersjami F-16, ze względu na plany wprowadzenia do eksploatacji myśliwców nowszej, 5. generacji, w szczególności

Produkowany od drugiej połowy lat 70. do chwili obecnej F-16, jest użytkowany przez siły powietrzne 25 krajów, w tym Polski (pierwsze dostawy miały miejsce 8 listopada 2006 roku). Do końca 2003 wyprodukowano 4129 egzemplarzy, co czyni go najbardziej rozpowszechnionym samolotem bojowym na świecie. Produkcja rozpoczęta została w roku 1977 przez General Dynamics. W roku 1993 została ona przejęta przez Lockheed Corporation, a następnie w 1995 przez Lockheed Martin. Poza Stanami Zjednoczonymi F-16 produkowane były na licencji na potrzeby państw sojuszniczych. Obecnie największym i jedynym producentem poza USA jest turecka firma TAI. W Japonii natomiast produkowane są bardzo głęboko zmodyfikowane wersje F-16: FS-X, zwane również Mitsubishi F-2. Ponadto w produkcję F-16 zaangażowane były także Dania, Norwegia oraz belgijska SABCA i wytwórnia lotnicza Fokker w Holandii.

Zastosowanie bojowe

Samoloty F-16 wielokrotnie uczestniczyły w operacjach bojowych, jako samoloty szturmowe i myśliwskie. Zestrzeliły łącznie przynajmniej 72 samoloty bojowe i transportowe.
Pierwszy raz w walce zostały użyte przez Izrael 7 czerwca 1981 podczas ataku na reaktor atomowy Osirak w Iraku.
Pierwszym obcym samolotem zestrzelonym przez F-16 był w 1981 syryjski myśliwiec MiG-21 produkcji radzieckiej. Ogółem w roku 1981 izraelskie F-16 pokonał przynajmniej 6 MiG-21.
Kolejne zastosowanie bojowe F-16 znalazły w roku 1982 w bitwie nad doliną Bekaa w czasie wojny libańskiej. Stany Zjednoczone i Izrael podały informację o zniszczeniu 44 samolotów syryjskich.
W styczniu 1991 doszło do najliczniejszego dotychczas użycia F-16 w liczbie 249 maszyn w czasie Operacji Pustynna Burza. F-16 wykonały wtedy 13 500 lotów, w tym w nocy 4000. Głównym zastosowaniem F-16 były misje szturmowe i bombardowania, nie mniej doszło także do zestrzelenia przez nie dwóch samolotów Irackich typu MiG-29 i MiG-25, utracono 9 samolotów, z których 5 zostało zestrzelonych, natomiast 4 rozbiły się z innych przyczyn.
W latach 1986-1988 samoloty te użyte były przez Pakistan w czasie wojny domowej w Afganistanie i zestrzeliły wtedy cztery Su-22, jeden transportowy An-26, dwa MiG-23 i jednego Su-25, które naruszyły przestrzeń powietrzną Pakistanu.

F-16 Fighting Falcon
F-16C block 52+
Dane podstawowe
Państwo	Stany Zjednoczone
Producent	Lockheed Martin
Konstruktor	General Dynamics
Typ	wielozadaniowy samolot myśliwski
Konstrukcja	metalowa półskorupowa
Załoga	1 lub 2 pilotów
Historia
Data oblotu	2 lutego 1974
Lata produkcji	1976 – obecnie
Dane techniczne
Napęd	F-16A/B: 1 x Pratt & Whitney F100-PW-220 F-16C/D: 1 x Pratt and Whitney F-100-PW-200/220 lub 1 x General Electric F-110-GE-100
Ciąg	F100: 64,9 kN (105,7 kN z dopalaniem) F110: 76,3 kN (128,9 kN z dopalaniem)
Wymiary
Rozpiętość	9,80 m
Długość	14,80 m
Wysokość	4,80 m
Powierzchnia nośna	27,87 m²
Profil skrzydła	NACA 64A204
Masa
Własna	8272 kg
Startowa	16 875 kg
Uzbrojenia	7 700 kg
Osiągi
Prędkość maks.	2300 km/h (2,02 Ma)
Prędkość przelotowa	1000 km/h
Prędkość minimalna	230 km/h
Prędkość wznoszenia	255 m/s (340 m/s Block 50/52)
Pułap	15 240 m
Zasięg	3200 km
Promień działania	550 km
Rozbieg	250 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × działko M61 Vulcan Pociski rakietowe: 6 × AIM-9 Sidewinder, 6 × AIM-120 AMRAAM, 6 × Python-4, 6 × AGM-65 Maverick, 4 × AGM-88 HARM, 4 × Penguin, 2 × AGM-84D Harpoon Uzbrojenie bombowe: 2 × CBU-87, 2 × CBU-89, 2 × CBU-97, 4 × GBU-10, 6 × GBU-12, 6 × Paveway, 4 × JDAM, 4 × bomba Mk 80 Broń jądrowa: B43, B57, B61, B83
Użytkownicy
Rzuty

Boeing 777

Twoja wyszukiwarka

Boeing 777 – dwusilnikowy szerokokadłubowy samolot pasażerski produkowany przez amerykańską wytwórnię Boeing Commercial Airplanes. Jest to największy na świecie samolot dwusilnikowy. Mieści na swoim pokładzie ponad 300 pasażerów, a jego zasięg wynosi w zależności od wersji od 9 695 do 17 370 km (5235 – 9380 mil morskich). Cechami charakterystycznymi maszyny są największa średnica silnika zamontowanego kiedykolwiek w samolocie i sześciokołowe wózki główne. Maszyna, rozwijana przy udziale ośmiu linii lotniczych, została zaprojektowana, aby zastąpić starsze szerokokadłubowe odrzutowce i uzupełnić lukę w ofercie pomiędzy modelami 767 i 747. Jako pierwszy samolot firmy Boeing, Worldliner został wyposażony w elektroniczny system sterowania statkiem powietrznym (ang. Fly-by-wire), a jako pierwszy samolot komercyjny został w całości zaprojektowany przy użyciu komputera.
777 jest produkowany w dwóch wersjach różniących się długością kadłuba. Eksploatacja pierwotnej wersji, 777-200, rozpoczęła się w 1995 roku, dwa lata później zadebiutowała odmiana o zwiększonym zasięgu – 777-200ER, a w 1998 roku o przedłużonym kadłubie – 777-300, dłuższa o 10,1 m od pierwowzoru. Maszyny 777-300ER i 777-200LR o jeszcze bardziej wydłużonym zasięgu zostały dostarczone odbiorcom odpowiednio w 2004 i 2006, a wersja towarowa – 777F – zadebiutowała w 2008 roku. Samoloty są oferowane z silnikami General Electric GE90, Pratt & Whitney PW4000 lub Rolls-Royce Trent 800. Odmiana 777-200LR ustanowiła rekord świata jako samolot o najdłuższym zasięgu, a także ustanowiła i utrzymała rekord największego dystansu przebytego przez maszynę komercyjną bez tankowania w powietrzu, prezentując zdolność do pokonania większej odległości, niż połowa okrążenia Ziemi.
Pierwszym użytkownikiem 777 były linie United Airlines, gdzie samoloty rozpoczęły służbę w 1995 roku. Do maja 2010 roku, 59 odbiorców złożyło 1148 zamówień, z czego dostarczono 864 maszyny. Najbardziej popularną odmianą jest wersja 777-200ER z 413 zamówieniami, a największym operatorem Emirates z flotą liczącą 78 samolotów. Do października 2009 roku, użytkownicy odnotowali jedną katastrofę lotniczą, bez ofiar śmiertelnych, spowodowaną usterką silnika Trent 800.
Na początku XXI wieku, 777 okazał się jednym z najlepiej sprzedających się samolotów Boeinga. Linie lotnicze, z uwagi na rosnące koszty ropy naftowej i stosunkowo nieduże zużycie paliwa w porównaniu do innych maszyn szerokokadłubowych, chętnie używali tego modelu na trasach transoceanicznych. Porównywalne konstrukcje i bezpośredni konkurenci 777 to Airbus A330-300, A340, będący w fazie projektowania A350 oraz model Boeinga – 787.

Boeing 777
Boeing 777 amerykańskich Linii Lotniczych American Airlines
Dane podstawowe
Państwo	Stany Zjednoczone
Producent	Boeing
Typ	pasażerski
Załoga	2
Historia
Data oblotu	12 czerwca 1994
Lata produkcji	1993 – obecnie
Egzemplarze	720 (stan na maj 2008)
Liczba wypadków  • w tym katastrof	6 1
Dane techniczne
Napęd	Pratt & Whitney PW4000, Rolls-Royce Trent, General Electric GE90
Wymiary
Rozpiętość	60,9-64,8 m (zależy od wersji)
Długość	63,7-73,9 m (zależy od wersji)
Wysokość	18,5-18,8 m (zależy od wersji)
Powierzchnia nośna	427,8 m²
Masa
Własna	139 225-166 881 kg (zależy od wersji)
Startowa	242 210-351 534 kg (zależy od wersji)
Zapas paliwa	117 000-202 290 l (zalezy od wersji)
Osiągi
Prędkość maks.	0,89 Ma (945 km/h)
Prędkość przelotowa	0,84 Ma (905 km/h)
Pułap	13 140 m
Zasięg	do 17 500 km
Rozbieg	do 3 526 m
Dane operacyjne
Liczba miejsc
do 451
Przestrzeń ładunkowa
150-200 m²

Boeing 767

Twoja wyszukiwarka

Model 767 Boeinga, zapowiedziany razem z modelem 757, wprowadził całkowicie nowy kadłub, szerszy o 1,24m. Skrzydła modelu 767 odróżniają się od skrzydeł modelu 757 większym skosem, większą rozpiętością i większą długością cięciwy profilu. Powierzchnia nośna powiększyła się przez to o ok. 53%. Model 767 może być wyposażony w 20 różnych typów silników firm General Electric, Pratt & Whitney i Rolls Royce. Wersja 767 – 100 nigdy nie była produkowana, ponieważ preferowano różne wersje modelu seryjnego 767 – 200. W roku 1986 otrzymano zezwolenia na produkcję seryjną modelu 767 – 300 z przedłużonym kadłubem, żeby zwiększyć ilość miejsc siedzących. Modele ER (Extended Range) mogą dokonywać lotów międzykontynentalnych bez międzylądowania. Boeingi 767 to samoloty użytkowane przez PLL – LOT (3 modele 300ER i 2 modele 200ER)

Boeing 767
Boeing 767-300ER SP-LPB Polskich Linii Lotniczych LOT
Dane podstawowe
Państwo	Stany Zjednoczone
Producent	Boeing
Typ	pasażerski
Załoga	2-3
Historia
Data oblotu	26 września 1981
Lata produkcji	1982 - trwa
Egzemplarze	1000 (stan na wrzesień 2010)
Liczba wypadków  • w tym katastrof	40 12
Dane techniczne
Napęd	Pratt & Whitney JT9D, Pratt & Whitney PW4000, General Electric CF6, Rolls-Royce RB211
Wymiary
Rozpiętość	47,6 - 51,9 m (zależy od wersji)
Długość	48,5 - 61,4 m (zależy od wersji)
Szerokość kadłuba	5,03 m
Wysokość	15,85 m (wersja -300ER)
Powierzchnia nośna	285,35 m² (wersja -300ER)
Masa
Własna	80 130 - 103 870 kg (zależy od wersji)
Startowa	142 880 - 204 120 kg (zależy od wersji)
Osiągi
Prędkość maks.	0,86 Ma (913 km/h)
Prędkość przelotowa	0,80 Ma (851 km/h)
Pułap praktyczny	12 500 m (wersja -300 ER)
Zasięg	6 025 - 12 200 km (zależy od wersji)
Rozbieg	1 710 - 2 896 m (zależy od wersji)
Dane operacyjne
Liczba miejsc
181 - 375 (zależy od wersji)

Airbus A380

Twoja wyszukiwarka

Airbus A380 (początkowo znany jako Airbus A3XX) potocznie nazwany SuperJumbo – dwupoziomowy, czterosilnikowy samolot pasażerski produkowany przez firmę Airbus. Dzięki temu, że górny pokład ciągnie się przez całą długość kadłuba, A380-800 mieści 555 osób przy podziale na trzy klasy lub nawet 853 przy konfiguracji całej maszyny do standardu klasy ekonomicznej i jest największym samolotem pasażerskim świata, wyprzedzając pod względem powierzchni drugiego na liście Boeinga 747-400 (Jumbo Jeta) o 50%.
Planowana wersja transportowa A380-800F jest jednym z największych samolotów tej klasy na świecie – ustępuje jedynie radzieckiej produkcji An-225 Mrija.

Boeing 747 - niebieski

     Airbus A380-800 - czerwony

     An-225 Mrija - zielony

     Hercules - żółty 

Porównanie wymiarów największych samolotów świata

Przekrój ukazujący rozmieszczenie siedzeń w klasie ekonomicznej

Pierwsza prezentacja Airbusa A380

Dziewiczy lot A380

A380 w barwach Emirates

A380 w barwach Singapore Airlines

   Pierwsze przymiarki do stworzenia bardzo dużego samolotu pasażerskiego Airbus uczynił na początku lat 90., planując poszerzyć swoją ofertę, a zarazem zepchnąć Boeinga z jego Jumbo Jetem z dominującej pozycji w tym segmencie rynku. Konsorcja lotnicze – pamiętając, że rywalizacja McDonnell-Douglasa z DC-10 i Lockheeda z L-1011 TriStar zakończyła się wyeliminowaniem tej drugiej firmy z rynku cywilnego z powodu nasycenia rynku maszynami tej klasy, do której należały oba samoloty – postanowiły uniknąć ryzyka i wspólnie opracować jedną maszynę, która samodzielnie opanowałaby segment 600-800-miejscowych samolotów pasażerskich. W styczniu 1993 Boeing i kilka z firm tworzących konsorcjum Airbus rozpoczęły wspólne badania nad programem VLCT (Very Large Commercial Transport – Bardzo Duży Transport Komercyjny).

W czerwcu 1994 Airbus rozpoczął opracowywanie własnego bardzo dużego samolotu pasażerskiego oznaczonego A3XX. Rozważano wówczas różne koncepcje konstrukcji, w tym tak dziwne jak dwa przylegające do siebie bokami kadłuby A340, największego wówczas samolotu Airbusa. Wspólne prace nad programem VLCT zakończyły się w lipcu 1996 – Boeing stworzył własny projekt, 747X będącego Jumbo Jetem z przedłużonym "garbem" na szczycie głównego kadłuba, który wkrótce został porzucony, a następnie wznowiony, by wyewoluować w 747-8 Intercontinental, A3XX szybko zaś otrzymał kształt dwupokładowca z pokładami umieszczonymi jeden nad drugim.

19 grudnia 2000 roku rada nadzorcza Airbusa przegłosowała rozpoczęcie wartego 8,8 mld euro programu budowy A3XX, przemianowanego na A380 – nazwa ta była zerwaniem z tradycją nadawania kolejnych numerów kolejnym samolotom, ale zdecydowano się na ten krok, gdyż cyfra 8 przypomina poprzeczny przekrój dwupokładowej maszyny, a ponadto w niektórych kulturach oznacza szczęście. Firma otrzymała wówczas zamówienie na 55 maszyn od sześciu klientów.

Ostateczny kształt nadano maszynie w 2001 roku. 23 stycznia 2002 rozpoczął się montaż pierwszego samolotu. Gdy go ukończono, koszty programu wynosiły już 11 miliardów euro. Producent samolotu apelował do wszystkich dostawców wyposażenia, aby dostarczane części były możliwie jak najbardziej odchudzone. Warstwa farby została zmniejszona o 1 mikrometr, przez co zaoszczędzono 80 kg. Poszycie górnego kadłuba zbudowane zostało z kompozytów co pozwoliło zmniejszyć masę całkowitą o 800 kg. Dodatkowe 360 kg zaoszczędzono dzięki lekkiej konstrukcji opon.

Pierwszy A380 – numer seryjny 001, rejestracja F-WWOW – został zaprezentowany w Tuluzie 18 stycznia 2005. Po raz pierwszy wzniósł się w powietrze 27 kwietnia o godzinie 10:29 czasu lokalnego. Na lot zostało zabranych tylko sześć osób: dwaj piloci i czterech inżynierów-nawigatorów. Na dwudziestotonowy ładunek składały się instrumenty testowe oraz balast wodny.

W listopadzie 2005 A380 udał się na tournée testowo-promocyjne do południowo-wschodniej Azji i Australii, w trakcie którego odwiedził Singapur, Brisbane, Sydney, Melbourne i Kuala Lumpur, a na kadłub nanoszono – jako dodatek do firmowych barw Airbusa – barwy kolejno: Singapore Airlines, Qantas i Malaysia Airlines. 19 listopada A380 w barwach wyłącznie Emirates został zaprezentowany na Dubai Air Show.

10 stycznia 2006 A380 w ramach wysokościowych testów silników wykonał pierwszy lot transatlantycki – do kolumbijskiego Medellín. 6 lutego przybył do Iqaluit w Kanadzie, gdzie testowano jego zdolność radzenia sobie z niskimi temperaturami. Ta sama maszyna poleciała następnie do Singapuru w barwach Singapore Airlines, by wziąć udział w wystawie Asian Aerospace 2006.

26 marca A380 poddany został w Hamburgu przeglądowi i testom (między innymi ewakuacja 853 pasażerów i 20 członków załogi w poniżej 90 sekund przez jedynie połowę wyjść) celem wydania certyfikatu EASA i FAA.

Pięć A380 wybudowano w celu prowadzenia testów i demonstracji. Pierwszy przeznaczony na sprzedaż nosi numer seryjny 003 i rejestrację F-WWSA; po raz pierwszy wzniósł się w powietrze w maju 2006.

4 września odbył się pierwszy lot z zapełnioną kabiną pasażerską – samolot wystartował z Tuluzy z 474 pracownikami Airbusa, rozpoczynając w ten sposób serię testów wyposażenia przedziału dla pasażerów. Miesiąc później zaczęto próby częstych, długotrwałych lotów, gdyż w takich właśnie warunkach mają operować A380.

Do grudnia 2006 w powietrze wzniosło się osiem A380. Pięć spośród nich, które wyznaczono do prób, wylatały łącznie ponad 2 300 godzin w trakcie 730 lotów. W ich trakcie odwiedził osiemnaście krajów: Australię, Kanadę, Chiny, Kolumbię, Etiopię, Francję, Niemcy, Islandię, Irlandię, Japonię, Malezję, Singapur, RPA, Koreę Południową, Hiszpanię, Tajlandię, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Wielką Brytanię. 12 grudnia 2006 roku odbyła się ceremonia wręczenia certyfikatów EASA i FAA



    Opóźnienie w dostawach

Ze względu na niezgodności w oprogramowaniu w dwóch oddziałach Airbusa wynikły problemy z okablowaniem samolotu (ok 500 km kabli) co doprowadziło do opóźnień w produkcji.

Wejście do służby 

Pierwszy samolot został dostarczony 15 października 2007 liniom Singapore Airlines. Pierwszy komercyjny lot na trasie z Singapuru do Sydney odbył się w czwartek 25 października 2007.
Samolot ma następująca konfigurację: Całkowita ilość miejsc – 471

• 12 miejsc w klasie pierwszej tzw. Singapore Airlines Suites. Są to przedziały jednoosobowe (8 przedziałów) lub dwuosobowe (2 przedziały) wyposażone w 23 calowy ekran LCD oraz złącze USB pozwalające na transmisje danych ze stanowiska w kabinie. Fotel rozkładany do wymiarów łóżka.
• 60 miejsc w klasie biznes. 15,4 calowy ekran LCD, złącze USB. Fotele rozkładane do pozycji leżącej.
• 399 miejsc w klasie ekonomicznej. Zmodernizowane fotele w celu zapewnienia większej przestrzeni pasażerom. 10,6 calowy ekran, złącze USB.

W dniu 18 marca 2008 r. odbył się pierwszy lot na trasie z Singapuru do Londynu, a w dniu 20 Maja na trasie z Singapuru do Tokio.
Większość klientów zrezygnowała z instalacji maksymalnej ilości miejsc tj. 850 na rzecz większego komfortu pasażerów, zwiększenia możliwości transportu cargo oraz zwiększenia zasięgu samolotu. Wyjątkiem są linie Air Austral, które podczas Dubai Airshow 2009 zamówiły dwa samoloty w konfiguracji z 840 miejscami. W dniu 27 lipca 2008r został przekazany pierwszy samolot A380 dla linii lotniczej Emirates. Będzie on używany na trasie Dubaj – Toronto.

Zamówienia na A380 

Na dzień 24 maja 2008 Airbusa A380 zamówiło 16 linii lotniczych w ilości 200 sztuk. Pierwotnie Airbus planował dostarczyć w 2009 roku 18 sztuk A380, jednak 6 maja poinformował, że dostarczy tylko 14 tych maszyn i 20 w roku 2010. Jako powód podał obecny kryzys gospodarczy. Żeby pokryć nakłady na badania nad A380 Airbus musi sprzedać 420 samolotów tego typu. Oficjalna cena samolotu to około 319 milionów USD.
Airbus ujawnił, że jeden A380 w wersji VIP-owskiej został zamówiony przez saudyjskiego szejka Alwalid bin Talal bin Abdul Aziz as-Saud, podczas pokazów targów lotniczych w Dubaju.
Z powodu opóźnień w dostawach samolotów wersji A380-800F (transportowej), wszyscy dotychczasowi klienci zdecydowali się anulować swoje zamówienia. W związku z utratą zamówień, program rozwoju modelu A380-800F został przerwany i pierwsze egzemplarze tego modelu pojawią się dopiero około roku 2014.

Linie lotnicze	(Planowane) wejście do służby	Typ			Silniki
		A380-800	Opcje	Dostarczono	EA	RR
Air Comet	2011	6
Air France	2009	12	2	1	*
British Airways	2012	12	7			*
China Southern Airlines	2009	5				*
Emirates	2008	58		7	*
Etihad Airways	2013	10			*
ILFC	2013	10	10
Kingfisher Airlines	2010	5	5
Korean Air	2010	8			*
Lufthansa	2010	15	10			*
Malaysia Airlines	2011	6				*
Qantas	2008	20	4	5		*
Qatar Airways	2012	5	2
Singapore Airlines	2007	19	6	10		*
Thai Airways International	2010	6				*
Virgin Atlantic	2013	6	6			*
Air Austral	2013	2			*
Prince Al-Walid	2010	1(A380 Prestige)				*
--		204	52	23	94	90
Razem:		256			184

Przyszłe wersje

John Leahy ujawnił, że Airbus planuje stworzenie powiększonej wersji : A380-900. Ta wersja będzie miała około 650 siedzeń w standardowej konfiguracji i około 900 w konfiguracji ekonomicznej. Rozwój A380-900 jest planowany, gdy produkcja A380-800 osiągnie około 40 egzemplarzy rocznie. Airbus przewiduje że stanie się to około 2010 roku. Jeśli tak się stanie to pierwszy A380-900 będzie oddany do klientów w 2015 roku (tak samo jak towarowa wersja A380 : A380-800F. Linie lotnicze Emirates, Virgin Atlantic i Cathay Pacific potwierdzają że są zainteresowane nową wersją A380.
Na przełomie roku 2007 i 2008 rozpoczęły się pracę nad gazowym napędem silników. W najbliższych latach Airbus zamierza także przetestować samoloty napędzane biogazem.

Samoloty produkcji konsorcjum Airbus Cywilne A300 • A300 Beluga • A310 • A319 • A320 • A330 • A340 • A380 Wojskowe A310 MRT • A400M Projekty A350 Wspierane produkcje Sud Aviation Caravelle • Aérospatiale-BAC Concorde